A Salvator Ruiu
Addio niedda mesa de castagna
ue hapo passadu tantos annos
cun sos de domo mia; sa cumpagna
De oras bellas serenas e d’affannos,
tue umil’e bona ses istada.
In giru a tie sos omines mannos,
Sos illustres de cappa e de ispada
non han pesadu discursos famosos,
però has bidu allegra cambarada
De amigos gentiles e d’isposos,
buffare tazzas de inu ozastrinu
e cantare mutetos geniosos.
Istada tue ses de su destinu
meu variu bona cunfessora
che cane chi bos sighid’in camminu.
Istancu enia, tristu, dai fora
calchi orta, ca sempre hapo gherradu.
Pronta sa mia amabile signora
Cun sa sua premura e coiadadu
t’amantaiat de linu biancu
pro chi su corpus m’esser ristoradu.
Pius non mi sentia tand’istancu,
cun issa dae nante bella e cara
cun sos pizzinnos tottus a su fiancu.
Torraiat s’idea pius giara,
torraiat su coro a isperare
e sa vida non fit pius amara.
E sos pizzinnos a mi domandare:
«Babbu caru e ite tott’has bidu?
Beru ca in Casteddu b’est su mare?
Ma nara babbu meu it’has battidu
una boccia unu caddu unu fosile?…».
Oras sanas d’amabile cunfidu
Tottas bos bido intrare in su giannile
de sa memoria caras e serenas
che amigas de domo in su foghile
Cun sas coas de cùmpidos pienas.
Como isfascada fisti o mesa mia
e rea cun tres pes istas appenas.
De fronte a su bisonzu chi tenia
m’hapo fattu una banca fiammante
de linna castagnina coloria;
E a tie che bezza dolorante
ti ponzo cun tristesa in su cuzzone.
Ma tue sempre che antiga amante
Chi hat bidu onzi mia passione
mi des istare in su coro continu,
cantendemi s’amabile canzone,
Sos isperos d’un ateru destinu.