A pustis de medas annos t’hapo idu,
ca deo a cabu ’e tantu so torradu,
e de su tempus chi si nd’est fuidu
hamos in cunfidenzia trattadu.
Dae tando ite tottu hamos penadu
e medas cosas, nara, hamos suffridu.
Ah cantu paret bellu su passadu
pro chi poi in miseria est vividu!
E t’istringhet su coro noa pena
pensende chi no has pius dulzura
chi ti consolet. Tottu paret vanu
E vivis che unu istranzu in bidd’anzena.
Gai mirende sa tua figura
piango e bramo su tempus passadu.