Modalità scura Modalità Luce

Ad Antioco Zucca

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

Benzo dae s’altura mia sana

che istore de sole disizosu

a ti chircare, amigu, in Biddurbana,

 

Ue tue cun s’ispiritu pensosu

istudias sos segretos de natura

pro rivelare su misteriosu

 

Principiu ’e sa nostra vida dura

e cheres a sos astros arrivare

sighinde una fantastica avventura.

 

Deo puru a sas bortas a pensare

mi ponzo, ma su meu pensamentu

si perdet che un’arena in mesu mare.

 

S’anima est che unu bastimentu

chi privu de su suo capitanu

curret sutta sas iras de su ’entu

 

In su mannu e terribile oceànu.

Mi tremo timorosu che ispiga

e torro ai cudda fid’e cristianu;

 

Torro a sa fide amabile e amiga

consoladora in dubbios e pena

cando sa sorte tenese nemiga.

 

S’anima tando che lughente vena

curret pura e limpida in camminu

murmurende una dulche cantilena

 

Chi mi faghet lezzeri su destinu

e ringrazio a Deus chi m’hat dadu

custu donu poeticu e divinu

 

Chi m’hat de fama bella coronadu.

E pro cussu, amigu illustre e caru,

m’has cun coro ’e frade appreziadu

 

Belle chi ses de fama e dotes raru;

de custa tua bon’intenzione

ti ringrazia meda Montanaru,

 

Bisonzosu de vera affezione.

Addio, car’Antiogu, illustre frade,

de sos Sardos valente campione.

 

Cun salude e cun manna libertade

tue onore ’e Sardigna in Biddurbana

serenu vivas finz’a tard’edade

 

Cun sa filosofia tua sana.

Articolo precedente

A un’amiga

Articolo successivo

A primavera

Annuncio