Tue torras benigna o primavera
A iscaldire sa terra, a colorare
Onzi logu, a isplender’in s’aera
Subra de onzi monte e d’onzi mare.
Cun tue torrat su coro a isperare
E pensat sa mente d’atera manera.
Tue torras benigna o primavera.
Gai semper’onz’annu torras tue,
Càrriga d’isperanzia e fiores;
Custu ierru ue fist, e dae ue
Mòvida ses cun cantos de amores?
Olvidan sos frittos mannos sos pastores
E isparghen su tazzu in sa costera.
Su massagiu si nd’essid’a mirare
Su trigu dèbile, appena appena fora
Bessidu, a sos primos bentos a gosare
Sas tuas altas gràzias Signora.
In sa tana s’istirat sa colora
E si preparad ’a leare ispera.
Donz’ogu de sas piantas est abertu
De promissas pienu e de fiores
Ispremet s’aba abbundante onz’infertu
E sos omines pensan’in amores
Novellos, e de nobiles ardores
Si temperat donz’anima fiera.
Tue torras benigna o primavera.