A Filippu Figari
In sa sera iscolorida
a sa mia cariasa,
ue tue custumàsa
cantare custu eranu,
torras puzzone galanu
senza cantu in tristu olu.
In giru su monte solu
in giru sa terra rasa
senza fruttu e senza vida.
Tue certu non dimandas
e it’est custu mudare
de su tempus, cust’andare
chi faghet donz’istagione.
Senz’ischire sa regione
fàmine súffris e frittu.
Gai chircas poverittu
su malu tempus passare
e nudda e nemos dimandas.
Hat niadu custas dies,
hat fattu gelada iddia.
Deo mortu ti creia;
ma tue sutta su ruo
su domiciliu tuo
isciuttu t’hasa chircadu.
Paziente has ispettadu
in sa tua presonia
ch’essen passados sos nies.
E como tottu pulidu
che unu veru signore
trafìcas senza rumore
senza mandare unu gridu.
Ti paras ue t’hap’idu
in beranu in milli festas
cantende cuddas onestas
canzones tuas d’amore
vicinu a su caru nidu.
Su nidu como est distruttu
sos fizos partidos sunu
chirchende cun coro onzunu
una sorte differente.
Tue chissà su comente
ses cherfidu innogh’istare.
Forsis t’est pena lassare
su logu senza niunu
comente in tristu luttu.
E deo in custu merie
d’ierru tott’annuzzadu
hapo sighidu e miradu
donzi movimentu tuo
vicinu a su mortu luo
accantu a sa domo mia.
Mancari senz’armonia
in custu logu appartadu
torra puzzone onzi die.
Ma det torrare pro te
certu un’ateru eranu
e s’alvure solianu
ancora des visitare
pro fagher nidu e cantare
cun geniosu recreu.
Solu su eranu meu
chi sempere bram’invanu
non torrat pius pro me.