Grazias de s’amabile imbasciada
chi tue, illustre frade, amigu caru,
mandadu m’has in rima in tres torrada.
S’onore ch’hasa fattu a Montanaru
no est meritu no de s’arte mia,
ma provat cantu ses gentile e raru.
Comente bramo in coro eo cheria
rispondere a s’invitu tou santu
cun d’una poderosa poesia
Chi de Sardigna nostra esset su vantu.
Però mi paret chi non siet s’ora
de ponner tant’ardore in d’unu cantu.
S’ischias dae cando s’aurora
deo bramo a sa zente sardignola!
Pizzinnu fia, giovanedd’ancora,
Ma in s’anima mia fort’e sola
fit s’amaresa de sa nostra zente
istrinta chei su trigu in dura mola.
Mi s’alluèit in coro potente
sa ràbbia pro s’antiga sufferenzia
supportada cun coro paziente.
S’ira intendei pro s’indipendenzia
chircada sempre e mai istrint’in manu
dae cust’infelice sarda erenzia
Priva de unu bonu capitanu.
Pro cussu ch’in sos montes minettosu
vigilat sempre tiu Bustianu
Cun tiu Mutzuboe coraggiosu.
Pro cussu de su nostr’antigu affannu
besseit su contadu lagrimosu
Gentile e bellu de Bobore Mannu.
Dolorosa Maria d’Idussà
tessinde est cudd’antigu ruzzu pannu
In sos baos sonoros d’Istiddà
o pasende in sa sua tessidura
pianghet sola e narat: «Ecchissà
Cando finit sa nostra disventura?».
In sa notte serena, iscuriosa,
su baju meu passat a curtura
In chilca ’e s’aurora luminosa.
S’ischidat tra sa nepida bianca
sa terra de malaria penosa.
A su passaggiu tremet dogni tanca
de sa patria nostra antiga e varia
de gherrare e patire mai istanca.
Abiles mannas traessana s’aria,
luminosa risplendet chei s’oro
sa punta d’Ennargentu solitaria.
Dae su Sulcis, Marmilla e Logudoro,
a sa Nurra luntana, a sa Caddura,
nos stringamos tottu in d’unu coro,
O sardos frades. Troppu est sa tristura
ch’hamos suffertu, istados semus tantu
senza fide, senz’anima segura.
Bagnada est de sambene e piantu
custa terra. Ogni domo, ogni cuile
bramet de mezzus tempus cudd’incantu.
Sa gioia passet lestra ogni giannile,
su pane tribagliadu cun sudore
mandighemus in giru a su foghile
Cun cara risulana e cun amore
e risplendat s’eroica Sardigna
che largu mare sutta su lugore.
De sa Brigata Sassari s’insigna
cun mente aperta e cun potentes manos
che auguriu a sorte pius digna
Pesemus tra baddigios e pianos
in sas vias desertas, in dogn’idda,
subra montes pedrosos e luntanos
E siet dogni coro una chintidda.
Su gridu forte est custu, Pedru caru,
onore de Sardigna e de Berchidda,
Chi mandat da ’Ennargentu Montanaru.