Binu de sa inzitta mia santa
Cantas serenas oras m’hasa dadu,
E como caru cumpagnu ses accanta
De tind’andare. Deo isconsoladu
Ti canto cuddas memorias, chi lassas.
Pius de unu t’had’aere olvidadu,
Ca sos amigos tenent cussas trassas.
Pusti chi bùffant narant: adiosu!…
E olvidan s’amigu e i sas tassas
De su inu lughente e generosu.
Ma deo amento sos seros passados
Cun tue inu. Tristu e minettosu
S’atonzu enzeit. Sos campos arados
A friscu a friscu fint che campusantos
E sos buscos de irde fin privados.
Non s’intendian de puzzones cantos
E sos pastores si nde fin partidos.
Poi sa terra si ponzeit mantos
Frittos d’iddia e de nies sighidos.
Ma tue in sa carrada castagnina
Buddias forte e mandaias gridos
De allegria. E deo in sa coghina
Niedda mia ti passa’ in giru
Intro de un’antiga carrafina;
Intantu chi un’ispidu a giru a giru
Una trizza coghiat de saltizzu
E su pan’Èsulu fini che pabiru
Faghiat de prattu. Finz’a su cannizzu
Pesaiat sa fràmula su fogu,
Candu lu toccaiat pro s’aìzzu
Babbu meu istimadu. Che in giogu
Si nd’andeit s’ierru, ca gentile
Tue bi fist, o binu, in custu logu
Cun tottus sos tebiores de abrile.