Modalità scura Modalità Luce

A sos amigos artistas

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

Sas memorias caras d’una orta

che turtures ch’accudin a s’alzola

in custa domo mia trista e sola

intran a bol’ispartu da ogni porta.

 

E benin sos amigos ch’hapo tentu,

sos mazzores artistas sardignolos

chi de sa fama pesadu han sos bolos

altos che abilastru in Gennargentu.

 

De’ apelzo su coro ei sas manos

pro los istringher, pro los carignare

ca enin cun s’ammentu a mi torrare

sa bella vida de tempos lontanos.

 

O Ciusa, a ti nd’ammentas cando tristu

t’hapo connottu in Nuoro in sa domo

de Bustianu? Eppuru paret como

de t’ider giovaneddu senz’assistu.

 

Ma fisti cun sa fide e cun s’idea

de isculpire su dolore sardu

in cudd’antigu amore galiardu

de sas poberas mammas in pelea.

 

E tue, Bustianu, non ti nd’enis

a narrer: «Ma bie, Montanaru,

d’Oliena su forte bin’amaru

cun su cale sas iras tuas lenis!».

 

Tue ses mortu, o frade, e senza cantu

est custa terra. Vigilo eo solu

in Gennargentu; isculto dogni dolu

e accordo armonias de piantu.

 

E non b’est cuddu bravu dipintore

chi tue istimaias e istimo:

subra sa tumba tua un’ora frimo

e canto duas rimas de dolore.

 

Figari meu, non cretas chi sia

mortu o cun s’ispiritu dromidu.

Pro sos frades chi dromin so ischidu

cun custa ruzza e sarda melodia.

 

De sos tuos quadros immortales

sigo colores e lineas caras:

bessin dae sa tela iscenas raras

de caddos e res sardos triunfales,

 

Festas d’isposos, sonos d’organittu

in mesu a velos biancos e a trinas

de giovaneddas chi paren reinas

misteriosas de s’antigu Egittu.

 

Biasi cun dipintos grandiosos

benit a mi mustrare ite tristura

b’hat ancora in sas biddas de s’altura.

Passan bezzas e bezzos lagrimosos,

 

Cheias solas, cumbentos distruttos,

pruzessiones de zente penosa

comentei sa Sardigna dolorosa

graviàda de penas e de luttos.

 

E tue, Mariu bellu, o Delitala,

cun sas iscuras tintas inchiettas

tra roccas desoladas e pinnettas

in terras solas allargasa s’ala

 

De fama meritada. A ti nd’ammentas

de sas oras passadas in sa mia

umile domo in cara cumpagnia?

Tue illustre ses como e non t’istentas

 

A faeddare, a riere, a buffare

comente in cussas dies faghiamos.

Como serios semus e pensamos

che antigos e tristu est su pensare.

 

Stanis Dessy su pizzu a s’ozastrina

cun sa manu nervosa si carignat

e figuras terribiles disignat

de cudd’antiga Bibbia divina.

 

E tue, Carmelo? Longas pruzessones

traessan de Barbagia sas vias

e s’intenden sas altas pregarias

che disperadas invocaziones

 

De s’ispiritu sardu chi a Deu

giamat paghe, giustizia e amore.

De furesi nieddu e de colore

passat bestidu su populu intreu.

 

Remo Branca tra cuccuros desertos

e campagnas brugiadas, cun sos tortos

ilighes, signat paesaggios mortos.

Sutta montigios birdes e apertos

 

S’istenden sas campagnas in bassura

cun lughes violentas de sa terra

sardignola: un’impetu de gherra

binta mai e suncuttos de tristura.

 

Passat s’istillu in sa martoriada

linna niedda e chircat d’isculpire

de cust’anima nostra su suffrire

in sa taula bella istoriada.

 

A tie non lasso foras de sa gianna,

o Battista Rossinu dipintore

de serenos quadros de amore

dulches che una sarda ninna nanna.

 

E tue, Cabras, semplice e potente,

cun bellas visiones mi consolas.

Rien de Campidanu sas alzolas

tra muntones de paza e de semente:

 

Omines siccos, caras giovaneddas

passan lezzeras, prontas a cantare

unu mutu o dispostas a ballare

cun sas melodiosas launeddas.

 

S’anima sarda in bois est istrinta

chei s’edera a s’alvure mazzore:

dae sos ramos altos s’isplendore

de s’arte ostra est una prominta.

 

E bois, frades, lughe ’e sa Sardigna

antiga e noa, isplendida corona

tesside pro sa nostra mamma ona

meritevole de sorte pius digna.

Articolo precedente

A s’albeschidorzu

Articolo successivo

A mie matessi

Annuncio