Est bella s’ora cando sas istellas
isparin dae su chelu a manu a manu
e in sa serenidad’e su manzanu
parene sas muntagnas pius bellas.
S’ischidana de idda sas carrellas
in cussu friscu trafficu galanu:
in campanile b’est su sagrestanu
e s’alluen in cheja sas cappellas.
Paret su mundu a nou cuminzadu
e animosa est dogni criatura
in cussu prinzipiare de sa die.
Intantu su sole altu s’est pesadu
e tra fatigas de ogni misura
s’avanzat sa tristesa ’e su merie.