Cantadu haiat tottus sas dulzuras
de sa terra e tottu sos dolores
de su chelu sos mannos risplendores
e s’isperu de tottu sas alturas.
Issu viviat cun sa sua zente
che apostolu, anzis che profeta,
dae tottus amadu su poeta
che unu signu beneficu isplendente.
Como est bezzu, appena movet passu
e vivet su poeta tristu e solu
che un’antiga istatua ’e dolu,
issu chi fit su re de ogn’ispassu.
Sos cantos suos bezzos e pizzinnos
ischian a memoria cantare.
Como non podet mancu faeddare
su cantadore ’e tantos bellos innos.
Però si sa natura in sa le’ sua
cunsumit tottu, imbezzat e distruet,
su cantu tuo sos coros alluet
e restat bia s’alta fama tua.
Benin e passan sas prosperidades,
d’unu e s’ateru cambiat sa sorte
però sa rima tua dulche e forte
bandat sonora in tottus sas edades.