A Bustianu Satta
Salude! o forte Nuoro altamente
In d’una die de magiu t’hapo nadu.
Addoba addoba su trenu, lestramente,
Simile a s’elefante infuriadu
Curriat subra sos lùghidos binarios.
E deo cuntemplaia affacciadu,
Cuddos buscos de Padru, solitarios,
Silenziosos. Idia addes profundas,
Gigantes de granitu, cale parios
Gherreris de su diluviu. Vagabundas,
Sas bitellas arestes, ispantadas
Si cuant in sas tuppas furibundas.
E sa oghe e su trenu, in sas foradas
Sonaiat che boghe e ziviltade
A sas edades barbaras passadas.
E nende a issas pariat: «Ischidade!
Ischidade a mirare su presente
E s’ingeniu de s’omine vantade!»
A pes de sas muntagnas finalmente,
Fra sos granitos tuos maestosos,
Mei ses cumpartu o Nuoro. Attraente
In sos costumenes tuos poderosos,
In sas zingaras tuas tentadoras
In sos brunos Iostos animosos.
Salude, Nuoro bellu, si t’indoras
In sos tramuntos velados d’armonia.
Benedittu in sas tuas auroras
Isplendidas de superba poesia
Chi mudan sas virdes puntas d’Ortobene.
Salude in sa tua d’ilighes bestia,
Chi falat in sas roccas lene lene,
Sempre frisca currente e Cologone,
Ue, cale in s’antiga d’Ipocrene
S’abaian sas musas, sa cantone
Passat de Bustianu, generosa
E forte d’amore sardu e passione.
Mentras ancora sonat poderosa
Che istorica trumba gherriera
Sa oghe de sa cuscenzia animosa
De Zolzi Asproni. Gloria sinzera
De te, male assortada isula mia.
Issu solu! che porta bandiera
Chi cando sa battaglia est accania
Mirat serenu e riet a sa morte,
In s’unda de sa politica istrurdia
Che nativu nuraghe istesit forte.
Tue liberu Nuoro piantu
Hasa pro isse meda, e no has sorte
D’accullire in su tou campusantu
Sos sacros ossos suos. Ma s’amentu
Tenes in coro eternu, e i su vantu,
Chi si pesat che santu monumentu
Cumbattinde sas alas de s’olvidu.
Dromi, Asproni mannu, dromi lentu
Sonnu de gloria. Mentras chi su gridu
De custas terras afflittas narat altu
Chi troppu ingiustamente hamus suffridu.
A nois non benefiziu hat ispaltu
Su tempus nou, sempre de s’antiga
Miseria supportamus cudd’assaltu,
Supportamus s’inutile fatiga.
Sos nuraghes nostros, tundos e nieddos
Chi miran biundos campos de ispiga,
Altas turres e buidos casteddos,
Umbra d’una potenzia passada,
Restan solos, d’Italia a sos chelveddos
Nende de custa terra abbandonada
Sos seculares dolores, sa tristesa,
S’amore e custa zente no amada.
Ma Sardos coraggiu! subra tant’offesa
Subra su mal’antigu, cale tronu
Chi de sos montes passat sa distesa,
Su cantu de nou amore e de perdonu
Si peset altu, forte e soberanu
E in dogni domo lasset unu donu.
Tando sos versos tuos Bustianu
Den falare ispuntaneos a s’ardore
De sas marinas nostras, su pianu
Saludende, sas baddes in fiore.
Tantu longu non siat cus’isetu
Pro te fasciadu d’odiu e dolore
Barbaraghinu popolu diletu!