A Raffa Garzia
Istella de su merie
chi torras a su manzanu
pro narrer a donz’umanu:
Pesa! ch’est fattende die!
Cantu coros affligidos
sempre ti den haer miradu
dae cando has cuminzadu
custu cheleste camminu,
cun risplendore divinu
mudende sos friscos seros;
de cant’amantes sinzeros
sos suspiros has rezzidu;
cantu cosas tue has bidu
dae cuss’altu pianu.
Torran sos triballadores
istancos dae campagna
cando subra sa muntagna
bessis cun mill’isplendores.
Ti sighini sos pastores
comente cumpagna cara,
subra de sa costa giara
in fundu a s’adde buscosa;
amante deliziosa
de su chelu soberanu.
Sa gente chi sensos sanos
giughet, e amat sa vida,
agatas semper ischida
cand’essis a sos manzanos
subra sos montes lontanos
che diamante lughente;
cando tuttu s’oriente
est unu campu de oro,
chi ponet in dogni coro
un’isperu pius sanu.
A s’apparrer luminosu
de su sole, isparis tue.
Ma cando che una nue
torrat sa notte, donosa
t’affacias tue, s’isposa
de sos tranquillos seros;
cumpagna de passizeros
de dogni coro cunfortu
in su mare, in dogni portu,
in dogni serra e pianu.
Istella de su merie
chi torras a su manzanu
pro narrer a donz’umanu:
Pesa! ch’est fattende die!