Dae s’alta muntagna desulesa,
o frades, a s’invitu so faladu:
su poete chi sempre hat tribuladu
ringraziat sa ostra gentilesa
Ca prite in custa festa de bellesa
non deviat mancare, hazis pensadu,
su chi sas forzas nostras hat cantadu
esaltende sa sarda fieresa.
Cun bois, isposos caros, su dolore
ch’in domo mia vigilat continu,
de’ismentigo e canto a boghe forte
Sos mezzus augurios d’amore.
Pes’in altu su coro e i su ’inu
pro bier a sa ostra bona sorte.
Ligare a s’auguriu cheria
prendas de oro e d’atter’ornamentu,
e de bellos fiores d’Ennargentu
una frisca corona coloria.
Però sa troppu mala sorte mia
mi privat de s’amabile cuntentu;
ma creo chi su ostru sentimentu
tenzat cara sa pura melodia
De sos versos chi essini lezzeros
che bolu ’e rundinellas a manzanu
cando paret su chelu pius giaru.
E custos sunu sos donos sinzeros
chi cun coro ’e frade, forte e sanu
bos offerit s’amigu Montanaru.