Vernaccia che i s’ardore
Tuo santu eo chelzo dae coro
Unu cantu pesare, che i s’oro
Coloridu e tempradu,
E dulche che i s’amore.
O sardos ch’istimades cantos bellos
Custu cantu iscultade.
Sos eroes antigos sunu mortos
Tremendos e rebellos
Pro cudda sardignola libertade.
E nessunu sa losa
Ischit de sos eroes. Ma su sambene
A sa terra han lassadu.
E custu issoro sambene in sos seculos
Sa terra hat animadu
D’ardore nou e de superba fide.
E in sas terras ardentes
De Campidanu, su sambene antigu
Est passadu in sas venas de sa ide
Cun impetos potentes.
E benzein serenas sas binnennas
Serenende sos coros
Pienos d’odiu; e tottus sos cupones
Pienende a sos oros.
Passèin sas bellas feminas lezèras
Isculzas, risulanas,
Giutende in testa finis coinzolos
De giuncu pienos d’ua.
Lughian d’atonzu caras sas aèras
A sas binzas ardentes solianas.
E i sa folza tua
Cattigadores giovanos
Ispremian, ballende a su serenu
Sonu e sas launeddas,
Sutta sos figos càrrigos de fruttu
In mesu a su cantare
De sas femminas sidìas d’amore,
Che i sa terra de aba.
Intro de sas carradas
De linna castagnina, preparadas
Dae fortes buttagios aritzesos
Serios t’impresonein sos milesos.
E tue, che una giovana puddedra
Areste istrinta a soga, ti peseist
Isfolzende sos ferros
De sa carrada noa,
Cun buddidos ardentes,
Chi faghian sumire donzi doa
In sos frittos ierros.
Ma torrein sos soles de beranu
Cun sas festas nodias
A sa sabia zente sardignola,
In tottu Cabu ’e Susu e Campidanu.
A nou cumpagnias
De novenantes tristos
Cun su male patidu iscrittu in cara
E lanzos che a Cristos
Moveini a Santu Maru a Su Remediu,
A Santu Franziscu bellu,
A s’altura bramada e Gonare,
Da ue giara, giara,
Dae sos montes finzas’a su mare,
Sa Barbagia s’idet tottu canta.
E in serenos vesperos
Tue cumparta ses vernaccia Santa
In mesu a sos limones,
A s’aranzu, che fada
Biunda incantadora.
E pesein sos coros sas canzones
Caras a Deu, caras
A sas giovanas Sardas risulanas
Cun corallinas laras
Che a Nostra Signora.
E i sos sacros fogos de sa terra
Passein a sos coros
Chi pienos a oros
Fin de odiu, a bortas, e de gherra.
Ma tue amore nou,
Ateras bramas, ateras bideas
Bogaias a campu
Vernaccia, cun su lampu
De sa fiamma tua generosa
Che coro ’e isposa.
Milesu iscambaritadu,
Cun sa camisa ’e linu grossolana,
Cun sos buttones d’oro
E sos calzones a bucca ’e campana,
Chi finza ai custos montes
Cun su profumu amadu
De limones d’aranzos e cun s’oro
De sa vernaccia bella ses torradu,
Aberimi su barrile!
Ca chelzo consolare custu coro
Custu coro gentile.
Troppu hapo suffridu e milli penas
D’ateros frades bido;
Ma oe tottu olvido
Ca passat su fogu tuo in custas venas.
E deo mi abbandono in brazzos tuos,
Che in brazzos de una
Bella femmina antiga.
Olvido onzi fatiga
Onzi mala fortuna,
E cun s’anima ido ateros logos,
Ateros chelos, ateras istellas.
E chentu femminas bellas
M’inghiriana e mi suzzan donz’ardore
Fissèndemi cun ogos
Isplendidos d’amore.