Modalità scura Modalità Luce

A sa vernaccia

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

Vernaccia che i s’ardore

Tuo santu eo chelzo dae coro

Unu cantu pesare, che i s’oro

Coloridu e tempradu,

E dulche che i s’amore.

O sardos ch’istimades cantos bellos

Custu cantu iscultade.

Sos eroes antigos sunu mortos

Tremendos e rebellos

Pro cudda sardignola libertade.

E nessunu sa losa

Ischit de sos eroes. Ma su sambene

A sa terra han lassadu.

E custu issoro sambene in sos seculos

Sa terra hat animadu

D’ardore nou e de superba fide.

E in sas terras ardentes

De Campidanu, su sambene antigu

Est passadu in sas venas de sa ide

Cun impetos potentes.

 

E benzein serenas sas binnennas

Serenende sos coros

Pienos d’odiu; e tottus sos cupones

Pienende a sos oros.

Passèin sas bellas feminas lezèras

Isculzas, risulanas,

Giutende in testa finis coinzolos

De giuncu pienos d’ua.

Lughian d’atonzu caras sas aèras

A sas binzas ardentes solianas.

E i sa folza tua

Cattigadores giovanos

Ispremian, ballende a su serenu

Sonu e sas launeddas,

Sutta sos figos càrrigos de fruttu

In mesu a su cantare

De sas femminas sidìas d’amore,

Che i sa terra de aba.

Intro de sas carradas

De linna castagnina, preparadas

Dae fortes buttagios aritzesos

Serios t’impresonein sos milesos.

E tue, che una giovana puddedra

Areste istrinta a soga, ti peseist

Isfolzende sos ferros

De sa carrada noa,

Cun buddidos ardentes,

Chi faghian sumire donzi doa

In sos frittos ierros.

 

Ma torrein sos soles de beranu

Cun sas festas nodias

A sa sabia zente sardignola,

In tottu Cabu ’e Susu e Campidanu.

A nou cumpagnias

De novenantes tristos

Cun su male patidu iscrittu in cara

E lanzos che a Cristos

Moveini a Santu Maru a Su Remediu,

A Santu Franziscu bellu,

A s’altura bramada e Gonare,

Da ue giara, giara,

Dae sos montes finzas’a su mare,

Sa Barbagia s’idet tottu canta.

E in serenos vesperos

Tue cumparta ses vernaccia Santa

In mesu a sos limones,

A s’aranzu, che fada

Biunda incantadora.

E pesein sos coros sas canzones

Caras a Deu, caras

A sas giovanas Sardas risulanas

Cun corallinas laras

Che a Nostra Signora.

E i sos sacros fogos de sa terra

Passein a sos coros

Chi pienos a oros

Fin de odiu, a bortas, e de gherra.

Ma tue amore nou,

Ateras bramas, ateras bideas

Bogaias a campu

Vernaccia, cun su lampu

De sa fiamma tua generosa

Che coro ’e isposa.

 

Milesu iscambaritadu,

Cun sa camisa ’e linu grossolana,

Cun sos buttones d’oro

E sos calzones a bucca ’e campana,

Chi finza ai custos montes

Cun su profumu amadu

De limones d’aranzos e cun s’oro

De sa vernaccia bella ses torradu,

Aberimi su barrile!

Ca chelzo consolare custu coro

Custu coro gentile.

Troppu hapo suffridu e milli penas

D’ateros frades bido;

Ma oe tottu olvido

Ca passat su fogu tuo in custas venas.

E deo mi abbandono in brazzos tuos,

Che in brazzos de una

Bella femmina antiga.

Olvido onzi fatiga

Onzi mala fortuna,

E cun s’anima ido ateros logos,

Ateros chelos, ateras istellas.

E chentu femminas bellas

M’inghiriana e mi suzzan donz’ardore

Fissèndemi cun ogos

Isplendidos d’amore.

Articolo precedente

A unu puzzon’e abe

Articolo successivo

A sos caldos de austu

Annuncio