Sighinde su consizu chi mi has dadu
semper in conca ’e lettu, caru Pera,
lu tenzo su fusile carrigadu
cun duas ballas e bruvura vera.
Però sa morte, amigu, no est fera
ch’ispettas in su passu signaladu:
ca issa b’intrat in domo lizzera
e cando ses pius pagu preparadu!
Si mind’accatto in tempus, un’isparu
li lass’andare, mancar’a ispantu…
Ma si m’andat male cussa fusilada,
Poveru amigu tou Montanaru
si ch’andat issu puru a campusantu
comente meda zente b’est andada.