Modalità scura Modalità Luce

A tie Barbagia

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

Rustiga e sacra patria, o Barbagia salude!

Ischidadi, no intendes sa tua gioventude?

 

Issa de sos dolores tuos d’antiga edade

Est s’ispettada e sana potente eredidade.

 

Comente dae campu aprigu si pesan sos fiores,

Gai issa dae sos tuos martirios e dolores

 

A test’alta si pesat comente Santa isfida

A s’aera a sos nuraghes gridende vida! vida!

 

Non pius bies de samben sunt tintas sas pinnettas

Pro vindittas crudeles. Sas animas sunt nettas

 

Purificadas de odiu, bagnadas de piantu.

In mesu a tantos odios han supportadu tantu

 

Custos fortes pastores, cun s’ogiu minettosu

Ma cun su coro semplice amante e generosu.

 

E i sas femminas nostras iscuras guardianas,

Ch’in sas domos bos rezzin cun grazias galanas,

 

Cantu piantu han suttu e dolu han costoidu

Che terra chi sas abas d’atonzu s’hat chistidu.

 

A nois de sos guvernos sa dolorosa incuria

Connotos che assassinos e prontos a s’ingiuria,

 

Nois senza cor’onu, senz’anima gentile

Connoschinde pro Deus sa leppa e i su fusile.

 

Beffadu su fiammante isplendidu custumene

S’infamia infine a nois, infamia senza lumene!

 

Custu est troppu, o mia Barbagia, perdeu!

Si peset sa zente nostra che unu solu areu.

 

A isfidare cust’unda de pudid’aba infesta

Comente su chercu isfidat su entu in s’alta cresta.

 

Non siet sa terra nostra s’iscuru zimitoriu

Ue s’Italia frundit pùdidu donzi illoriu,

 

E donzi istranzu fattat sa parte e su leone

Tottu a ispesas tuas o sardu berrittone.

 

Intantu onz’affarista istranzu had’ ispozadu

Sos pianos e como sos montes hat toccadu

 

Fizos de Gennargentu, fortes Barbariginos,

Sos buscos nostros nieddos sind’andant che luminos;

 

Onz’ilighe ’e sos montes feridu in fundu a morte,

Est d’unu giaiu nostru s’ardente anima forte.

 

Non si distruat no gai sa prima forza nosta

Chi coronat sos montes chi mudat donzi costa.

 

Ca bastante est s’offesa, bastante su turmentu,

Sos sagrifizios nostros bettados a su entu

 

Pro culpa d’odios maccos pro esser divididos,

Distruinde sos benes pro viver in partidos!

 

Finat su tontu andare, sa dolorosa isciala

De te povera terra! Su piccu cun sa pala,

 

Armas santas, pesemus in altu che bandera

E unidos o sardos movamus in ischera

 

A temperare sas chelvas nieddas de sos campos

E sas alvadas manden sos poderosos lampos.

 

E allegru indovinende su benedittu prôe

De s’arzola lontana, barruinet su oe,

 

A su sole isplendente intr’addes e muntagnas

Beneighinde cun undas de lughe sas campagnas.

 

Non pius vindittas duncas, ma operas d’amore;

Est finalmente tempus chi subra su dolore

 

De s’inutile gherra si peset lieru e nettu

De sa cuncordia s’àlvure, chi giompat de s’affettu

 

Cuddu gustosu fruttu de unione segura,

Chi sullevat sa zente, s’arrivat s’isventura.

 

Intantu che armonia de tempus pius serenu

In s’adde intendo a muilu, a fischios su trenu,

 

Furiosu currinde portende civiltade

A sos frades chi gridan: Giustizia e libertade!

Articolo precedente

A tie canzone

Articolo successivo

L'arte di un Popolo

Annuncio