Rustiga e sacra patria, o Barbagia salude!
Ischidadi, no intendes sa tua gioventude?
Issa de sos dolores tuos d’antiga edade
Est s’ispettada e sana potente eredidade.
Comente dae campu aprigu si pesan sos fiores,
Gai issa dae sos tuos martirios e dolores
A test’alta si pesat comente Santa isfida
A s’aera a sos nuraghes gridende vida! vida!
Non pius bies de samben sunt tintas sas pinnettas
Pro vindittas crudeles. Sas animas sunt nettas
Purificadas de odiu, bagnadas de piantu.
In mesu a tantos odios han supportadu tantu
Custos fortes pastores, cun s’ogiu minettosu
Ma cun su coro semplice amante e generosu.
E i sas femminas nostras iscuras guardianas,
Ch’in sas domos bos rezzin cun grazias galanas,
Cantu piantu han suttu e dolu han costoidu
Che terra chi sas abas d’atonzu s’hat chistidu.
A nois de sos guvernos sa dolorosa incuria
Connotos che assassinos e prontos a s’ingiuria,
Nois senza cor’onu, senz’anima gentile
Connoschinde pro Deus sa leppa e i su fusile.
Beffadu su fiammante isplendidu custumene
S’infamia infine a nois, infamia senza lumene!
Custu est troppu, o mia Barbagia, perdeu!
Si peset sa zente nostra che unu solu areu.
A isfidare cust’unda de pudid’aba infesta
Comente su chercu isfidat su entu in s’alta cresta.
Non siet sa terra nostra s’iscuru zimitoriu
Ue s’Italia frundit pùdidu donzi illoriu,
E donzi istranzu fattat sa parte e su leone
Tottu a ispesas tuas o sardu berrittone.
Intantu onz’affarista istranzu had’ ispozadu
Sos pianos e como sos montes hat toccadu
Fizos de Gennargentu, fortes Barbariginos,
Sos buscos nostros nieddos sind’andant che luminos;
Onz’ilighe ’e sos montes feridu in fundu a morte,
Est d’unu giaiu nostru s’ardente anima forte.
Non si distruat no gai sa prima forza nosta
Chi coronat sos montes chi mudat donzi costa.
Ca bastante est s’offesa, bastante su turmentu,
Sos sagrifizios nostros bettados a su entu
Pro culpa d’odios maccos pro esser divididos,
Distruinde sos benes pro viver in partidos!
Finat su tontu andare, sa dolorosa isciala
De te povera terra! Su piccu cun sa pala,
Armas santas, pesemus in altu che bandera
E unidos o sardos movamus in ischera
A temperare sas chelvas nieddas de sos campos
E sas alvadas manden sos poderosos lampos.
E allegru indovinende su benedittu prôe
De s’arzola lontana, barruinet su oe,
A su sole isplendente intr’addes e muntagnas
Beneighinde cun undas de lughe sas campagnas.
Non pius vindittas duncas, ma operas d’amore;
Est finalmente tempus chi subra su dolore
De s’inutile gherra si peset lieru e nettu
De sa cuncordia s’àlvure, chi giompat de s’affettu
Cuddu gustosu fruttu de unione segura,
Chi sullevat sa zente, s’arrivat s’isventura.
Intantu che armonia de tempus pius serenu
In s’adde intendo a muilu, a fischios su trenu,
Furiosu currinde portende civiltade
A sos frades chi gridan: Giustizia e libertade!