Enìmus, caru frade, da ogn’ala
de custa nostra terra.
Falamus dae sa serra,
dae pianos bessimus u’est mala
S’aéra e i sa zente est bona tantu.
Benìmus tott’a tie
pro ammentare sa die
chi Nuoro cun Sardigna t’hat piantu.
Ite tristu, campanas de Nuoro,
s’annunziu ch’hazis dadu,
cando si fit firmadu
s’ardente sardignolu suo coro.
Dae s’add’e Marreri a Cologone
a Grumene a Sa Serra,
in tottu custa terra
chi fit sa manna sua passione,
Passeit cust’annunziu a sos bios:
«Est mortu Bustianu».
Cudd’ispiritu sanu,
cantadore de buscos e de rios,
De pastores potentes e pizzinnos;
s’anima galiarda
de custa zente sarda,
su mastru de canzones e de innos
Fit distesu pro sempre senza vida
in d’un’iscura losa.
Sa lughe gloriosa
chi fit de sa Barbagia guida
Pro semper’istutada. Oh ite dolu,
ite dannu, Sardigna!
Sa oghe pius digna
ch’ischiat rivelare dogni dolu
E naraiat dogni nostra pena
dogn’impetu potente
chi a sa nostra zente
pariat de truncare sa cadena,
Muda pro sempre fidi. E nois solos
in cuss’umidu atonzu
restemus. Dogn’aronzu
fit nieddu e sos chelos senza olos.
Sa terra senza irde desolada
chei sa nostra zente,
in silenziu ardente,
fit già a sa dura pena preparada.
E benzeit sa pena capitale,
sa terribile gherra.
Tremeit custa terra,
che mare cando tirat maestrale.
Sos pastores chi tue hasa cantadu,
sos umiles massagios,
sos fortes operagios
de custa terra chi tant’has amadu,
Sos bellos istudentes, su fiore
de Sardigna, s’isperu
d’unu cras mannu e veru
apostolos de dottrina e de amore,
Partein a sa gherra volunteris
pro formare sa dura
brigata pius segura
de sos italianos gherrieris.
Ite gloria, o frade, e it’onore
pro sa nostra Sardigna,
mustrada che insigna
d’umanos ardimentos e valore.
E tue non bi fisti, o frade mannu,
a cantare s’andada
de cussa zent’armada
animosa che caddu andend’a pannu.
E non bi fisti cando sun torrados
fortes vittoriosos,
semplices, generosos
cun signos de valore decorados.
Chissà cun cale versu s’altu cantu
dias haer cumpostu
pro dogn’eroe nostu,
pro sas femminas sardas in piantu,
In luttu e in silenziu suffrinde
in sas desertas biddas:
mammas, sorres, pobiddas
dogni trista miseria patinde
Pro chi vanu no esset s’ispettare
sos parentes amados.
E sos nostros soldados
subra s’antigu olvidu seculare
Unu ponte de sambene han distesu
pro chi tra Continente
ei sa nostra zente
non bi siet pius su mar’in mesu.
Ca sa Brigata Sassari est sa gloria
d’Italia pius vera;
est issa sa bandera
chi luminosa isplendet in s’istoria.
S’istoria de Sardigna rinnovada
potente e pius bona,
chi a ti fagher corona
benit oe a sa tua los’amada.