A Beltulu Fronteddu, cumandante
de su battaglione Bardaneri
in Cirenaica. A tie vigilante
In su desertu, o sardu gherreri,
unu mutu mandare generosu
cheria cun s’ispiritu lezzeri.
Ma pro cantu mi senta poderosu
de rimas e de versos, frade caru,
de fronte a tie, amigu valorosu,
Istonat sa canzone ’e Montanaru.
No haias su brazzu estru dadu
pro sa patria? O forzis non fit raru
Cussu donu? E su sambene suzzadu
dae sa terra càrsica bastante?
Ma no! Ca tue lestru hasa lassadu
Sa Sardigna, sa mamma dolorante
antiga nostra e che Ulisse in mare
imbarcadu ti ses, o sardu fante.
Ancora t’ispinghiat a gherrare
d’Orgosolo cudd’impetu potente
ch’ischit dogni perigulu isfidare.
In su desertu libicu e ardente
de sole e rena, in mesu a su nieddu
fidele battaglione cumbattente
Tue ses como, eroicu Fronteddu.
Sos Ascaros derettos che aristas
chi si mòvene a dogni entigheddu,
Prontos tenes pro atteras conchistas;
pro mover a eròicas bardanas
sutta chelos de fogu in nottes tristas
In tancas senza terminu, lontanas.
Avanti, Uthalabì! Pro custa teμrra
nostr’amada, chi tantas forzas sanas
Hat dadu volunteri a dogni gherra,
tue cumbatti e binche cun ardore,
cun s’ira ’e sos procalvos de sa serra.
E podes narrer tue cun onore
chi sa gherra si faghet cun su coro,
ca ses a unu brazzu, o gherradore.
Si fit su versu meu limpid’oro
narrer comente sento non podia
cantu deo t’apprezio e t’adoro,
Fizu de sa fogosa Baronia,
ma ti cunfortet in sa dura pena
de Montanaru s’alta simpatia
E tene cara custa cantilena
chi cun murmuros friscos de funtana
ti attit adorabile e serena
Sa oghe de sa patria luntana.