Modalità scura Modalità Luce

A Pedru Casu

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

Grazias de s’amabile imbasciada

chi tue, illustre frade, amigu caru,

mandadu m’has in rima in tres torrada.

 

S’onore ch’hasa fattu a Montanaru

no est meritu no de s’arte mia,

ma provat cantu ses gentile e raru.

 

Comente bramo in coro eo cheria

rispondere a s’invitu tou santu

cun d’una poderosa poesia

 

Chi de Sardigna nostra esset su vantu.

Però mi paret chi non siet s’ora

de ponner tant’ardore in d’unu cantu.

 

S’ischias dae cando s’aurora

deo bramo a sa zente sardignola!

Pizzinnu fia, giovanedd’ancora,

 

Ma in s’anima mia fort’e sola

fit s’amaresa de sa nostra zente

istrinta chei su trigu in dura mola.

 

Mi s’alluèit in coro potente

sa ràbbia pro s’antiga sufferenzia

supportada cun coro paziente.

 

S’ira intendei pro s’indipendenzia

chircada sempre e mai istrint’in manu

dae cust’infelice sarda erenzia

 

Priva de unu bonu capitanu.

Pro cussu ch’in sos montes minettosu

vigilat sempre tiu Bustianu

 

Cun tiu Mutzuboe coraggiosu.

Pro cussu de su nostr’antigu affannu

besseit su contadu lagrimosu

 

Gentile e bellu de Bobore Mannu.

Dolorosa Maria d’Idussà

tessinde est cudd’antigu ruzzu pannu

 

In sos baos sonoros d’Istiddà

o pasende in sa sua tessidura

pianghet sola e narat: «Ecchissà

 

Cando finit sa nostra disventura?».

In sa notte serena, iscuriosa,

su baju meu passat a curtura

 

In chilca ’e s’aurora luminosa.

S’ischidat tra sa nepida bianca

sa terra de malaria penosa.

 

A su passaggiu tremet dogni tanca

de sa patria nostra antiga e varia

de gherrare e patire mai istanca.

 

Abiles mannas traessana s’aria,

luminosa risplendet chei s’oro

sa punta d’Ennargentu solitaria.

 

Dae su Sulcis, Marmilla e Logudoro,

a sa Nurra luntana, a sa Caddura,

nos stringamos tottu in d’unu coro,

 

O sardos frades. Troppu est sa tristura

ch’hamos suffertu, istados semus tantu

senza fide, senz’anima segura.

 

Bagnada est de sambene e piantu

custa terra. Ogni domo, ogni cuile

bramet de mezzus tempus cudd’incantu.

 

Sa gioia passet lestra ogni giannile,

su pane tribagliadu cun sudore

mandighemus in giru a su foghile

 

Cun cara risulana e cun amore

e risplendat s’eroica Sardigna

che largu mare sutta su lugore.

 

De sa Brigata Sassari s’insigna

cun mente aperta e cun potentes manos

che auguriu a sorte pius digna

 

Pesemus tra baddigios e pianos

in sas vias desertas, in dogn’idda,

subra montes pedrosos e luntanos

 

E siet dogni coro una chintidda.

Su gridu forte est custu, Pedru caru,

onore de Sardigna e de Berchidda,

 

Chi mandat da ’Ennargentu Montanaru.

Articolo precedente

A mamma mia

Articolo successivo

A unu puzzon’e abe

Annuncio