Cand’enzas tue, morte, a mi leare
deo no isco né tue mi naras
ca in sas domos seria t’acciaras
a s’improvvisu, senza faeddare.
Non ti firmas s’intendese pregare
e pro tristos piantos non ti paras.
Infrittas corpos, imbiancas caras
e sighisi terribile a passare.
Cando passas sa cavana orrodada
pro te non b’hat né principe né rese,
né rusticos, né riccos, né signores.
Ma però troppu vile ses istada,
ca tres bortas a domo ènnida sese
pro nde leare sos fizos mazzores.