Modalità scura Modalità Luce

A s’istella ’e su merie

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

A Raffa Garzia

 

Istella de su merie

chi torras a su manzanu

pro narrer a donz’umanu:

Pesa! ch’est fattende die!

 

Cantu coros affligidos

sempre ti den haer miradu

dae cando has cuminzadu

custu cheleste camminu,

cun risplendore divinu

mudende sos friscos seros;

de cant’amantes sinzeros

sos suspiros has rezzidu;

cantu cosas tue has bidu

dae cuss’altu pianu.

 

Torran sos triballadores

istancos dae campagna

cando subra sa muntagna

bessis cun mill’isplendores.

Ti sighini sos pastores

comente cumpagna cara,

subra de sa costa giara

in fundu a s’adde buscosa;

amante deliziosa

de su chelu soberanu.

 

Sa gente chi sensos sanos

giughet, e amat sa vida,

agatas semper ischida

cand’essis a sos manzanos

subra sos montes lontanos

che diamante lughente;

cando tuttu s’oriente

est unu campu de oro,

chi ponet in dogni coro

un’isperu pius sanu.

 

A s’apparrer luminosu

de su sole, isparis tue.

Ma cando che una nue

torrat sa notte, donosa

t’affacias tue, s’isposa

de sos tranquillos seros;

cumpagna de passizeros

de dogni coro cunfortu

in su mare, in dogni portu,

in dogni serra e pianu.

 

Istella de su merie

chi torras a su manzanu

pro narrer a donz’umanu:

Pesa! ch’est fattende die!

Articolo precedente

A sos amigos de Tonara

Articolo successivo

Un automne Villageois en Sardaigne

Annuncio