Modalità scura Modalità Luce

A sos amigos de Tonara

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

T’ammento sempre, festa tantu cara

de sa mia luntana pizzinnia,

cando dogn’annu, allegru mind’enia,

o Sant’Antoni bellu ’e Tonara.

 

Deo a passos graes como ando

e non leo sas vias de s’altura

né tue, festa de sa gioventura,

creo chi sies bella che a tando.

 

Sa vigilia dimandaiamos:

«Cumpare tale, cumare, a benides?

Si parto prima, bois nde sighides,

però senza b’andare no istamos!».

 

E moviamos a chito da’idda,

giovaneddos e giovanas impare.

Ite bellu a su friscu a camminare

tra montes profumados de aspridda!

 

Pesaimis a bolu a Tracugua

saludende a Uarda post’ in bassu,

cantende mutos, ispronende passu,

dogn’unu accant’a sa pizzina sua.

 

Sa prima tappa fit Pedras d’Alasa,

poi in camminu ancora rie rie

a s’adde frisca de Bau ’e rie

chi no hap’a giumpare mancu crasa.

 

Sa funtana bundant ’e Munsignore

ispettaiat limpida e serena.

Ite buffadas in sa frisca vena,

cun sos frontes pienos de sudore!

 

Ecco Tonara bella in festa posta

tra odores de rustu e d’istuffadu.

Fit su pranzu a s’amigu preparadu

e dogni cara a rier fit cumposta.

 

E abbrazzos, saludos: «Ben’enidos!».

«Ben’agattados, e coment’istades?».

Ca Tonara cun Desulo sun frades,

riccos de amicizia e cumbidos.

 

Sa larga, bella e frisca ispianada

de su Santu, tra riccos muristenes,

già fit logu de grazia e de benes

e fit una cappella ogni parada

 

Piena ’e confettura e d’amarettos

onore e vantu de Mauru Zucca.

Su coro allegru e dulche fit sa ’ucca

tra sonos de launeddas e sonettos.

 

Chei s’oro lughiat sa vernazza

ei su inu nieddu che turmentu,

carapigna gelada d’Ennargentu

chi ti crapiat in manos sa tazza.

 

Deo misuraia cun Peppinu

sas rimas mias de imparadore.

Sonaiat che trumba su tenore

in mesu a tant’amabile festinu.

 

Ancora, o frade caru, s’armonia

intendo ’e cudda tua fine rima,

cumpagnu de s’edade mia prima

cunsuntu in d’una trista maladia.

 

Tundos e largos movian sos ballos

in s’erbosu pianu postu a palas

de sa festa. Ite sonos, ite galas

de berrittas, bunneddas e isciallos!

 

Pius de barant’annos sun passados

dae sos fattos chi bos so contende:

ah, cant’andat su tempus coitende

e nois semus tantu cambiados.

 

Ma non so maccu si bi pens’ancora

e si ancora in gioias ispero,

ca prite in sas tristuras de su sero

dogn’ispiritu bramat s’aurora.

Articolo precedente

A s’omine

Articolo successivo

A s’istella ’e su merie

Annuncio