T’ammento sempre, festa tantu cara
de sa mia luntana pizzinnia,
cando dogn’annu, allegru mind’enia,
o Sant’Antoni bellu ’e Tonara.
Deo a passos graes como ando
e non leo sas vias de s’altura
né tue, festa de sa gioventura,
creo chi sies bella che a tando.
Sa vigilia dimandaiamos:
«Cumpare tale, cumare, a benides?
Si parto prima, bois nde sighides,
però senza b’andare no istamos!».
E moviamos a chito da’idda,
giovaneddos e giovanas impare.
Ite bellu a su friscu a camminare
tra montes profumados de aspridda!
Pesaimis a bolu a Tracugua
saludende a Uarda post’ in bassu,
cantende mutos, ispronende passu,
dogn’unu accant’a sa pizzina sua.
Sa prima tappa fit Pedras d’Alasa,
poi in camminu ancora rie rie
a s’adde frisca de Bau ’e rie
chi no hap’a giumpare mancu crasa.
Sa funtana bundant ’e Munsignore
ispettaiat limpida e serena.
Ite buffadas in sa frisca vena,
cun sos frontes pienos de sudore!
Ecco Tonara bella in festa posta
tra odores de rustu e d’istuffadu.
Fit su pranzu a s’amigu preparadu
e dogni cara a rier fit cumposta.
E abbrazzos, saludos: «Ben’enidos!».
«Ben’agattados, e coment’istades?».
Ca Tonara cun Desulo sun frades,
riccos de amicizia e cumbidos.
Sa larga, bella e frisca ispianada
de su Santu, tra riccos muristenes,
già fit logu de grazia e de benes
e fit una cappella ogni parada
Piena ’e confettura e d’amarettos
onore e vantu de Mauru Zucca.
Su coro allegru e dulche fit sa ’ucca
tra sonos de launeddas e sonettos.
Chei s’oro lughiat sa vernazza
ei su inu nieddu che turmentu,
carapigna gelada d’Ennargentu
chi ti crapiat in manos sa tazza.
Deo misuraia cun Peppinu
sas rimas mias de imparadore.
Sonaiat che trumba su tenore
in mesu a tant’amabile festinu.
Ancora, o frade caru, s’armonia
intendo ’e cudda tua fine rima,
cumpagnu de s’edade mia prima
cunsuntu in d’una trista maladia.
Tundos e largos movian sos ballos
in s’erbosu pianu postu a palas
de sa festa. Ite sonos, ite galas
de berrittas, bunneddas e isciallos!
Pius de barant’annos sun passados
dae sos fattos chi bos so contende:
ah, cant’andat su tempus coitende
e nois semus tantu cambiados.
Ma non so maccu si bi pens’ancora
e si ancora in gioias ispero,
ca prite in sas tristuras de su sero
dogn’ispiritu bramat s’aurora.