Filippu, sa mia ruzza poesia
S’est fatta che un’ilighe nodosa,
Forte, in altu pesada e animosa
E ricca de onz’antiga melodia.
Sos ramos tened’ispartos in s’altura
Chi trèmene a donzi entu de passaggiu,
Istraccos caminadores in viaggiu
Si firmana a godire sa friscura
De s’umbra sua. Calchi ramu tortu,
Calchi ramu truncadu est o frittidu.
Sun sos signos de cant’hapo patidu,
Signos sunu de calch’amore mortu.
Ma vicinu a su dolu sempre forte
Ispartu ateros ramos han sa foza,
Riccos d’isperos nôs e d’onzi oza,
Chi non timen sos urtos de sa sorte.
In cussos ramos dae logos tesos
Puzzones varios bellos sun benidos,
E b’han fattu simpaticos sos nidos
De isperos e cantos tott’azzesos.
E subra tantu dolore e tantu male
Anzenu e meu, pèsana su cantu
Chi calmat de su coro onzi piantu
E torrat s’anima forte e gioviale.
Bolos de rundinellas a merie
Bandan’e torran’in s’aera manna.
S’incraran femminas bellas in sa gianna,
Cun sa cannuga in manu rie rie.
Torran dae su monte sos pastores,
Torran dae campagna sos massagios.
Mandat su sole sos ultimos ragios
Beneighinde a sos triballadores.
E tue àlvure cara in altu miras
Tantas grazias d’òmines e feras;
E in sos ramos rêcuin lezzeras
De una die novella ateras iras.