Modalità scura Modalità Luce

A Gennargentu

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

Nativu monte, t’amo! Monumentu

De pedras colossales,

Drittu, potente, isfidas a su entu,

Non times sos istrales

Chi ti rigalat Giove fittianu.

Cando cudda tempesta

Passat currinde, tue, altu Titanu,

Tenes frima sa cresta.

 

Terribile e inchietu ses in s’ora

Ch’infuriat s’istrazia,

Ma cando naschet serena s’aurora,

De limpida poesia

T’ammantas e ti mudas totu cantu,

Estidu dai s’oro

De s’isplendidu sole, e forte cantu

Ti cumponz’in su coro.

 

E sas forestas nieddas, testimonzas

De tantas cosas fuidas,

De tantos dolores nostros, de ilgonzas

Non bene seppellidas,

Ti circundan fieras, suspirende,

Ca intro de su canale

In bassu in bassu, intendene addobende

Sa maladitta istrale.

 

Oh, de sos giajos mios poderosas

Umbras sempre chircadas,

De sos tazzos belantes, amorosas

Cortes ameriâdas,

Pro iscumparre sezis! Susu intantu

Tue mudu cuntèmpras,

E a su nostru dolore a su piantu

Sas roccas tuas tèmpras.

 

Pensas forzis in totu su ch’has bidu

In sos seculos mannos?

Pensas cand’has intesu cuddu gridu

De: morte a sos tirannos!

Chi Re barbaru Amsicora ha bettadu

Comente unu leone,

Candu vicinu a Cornus isvenadu

Molzesit che Catone.

 

Cando idias passare s’alta gloria

De sa forte eroina,

Chi curriat cun cantos de vittoria

De marina in marina.

Issa, pura, est passada in sos misteros

De cudd’eternidade,

E sos bezzos raccuntan’in sos seros

a sua magestade.

 

Bid’has sa Franzes’Abile, prufunda

Dar’innoghe mirada,

Ma bilgonzosa, rutta ch’est in s’unda,

Debile e isdalada.

Forzis tue has rìsidu a fùria

De sa patria virtude,

Ca nemiga, odiosa est de ingiuria

Sa sarda gioventude.

 

Cummòvidu ti ses a tantas vistas

Caru monte natiu?

Ma che!… tue non sentis, e frim’istas,

Non curende su riu

Chi ti passa in pedes furiosu.

Tue sempere gai

Miras sos annos, nende orgolliosu:

Deo non movo mai!

Articolo precedente

A Nuoro

Articolo successivo

A sa morte

Annuncio