Dae cando ogni monte ’e Galilea
intendeit de Deus s’agonia,
su lumen tou, o Virgine Maria,
o vantu de s’antiga zente ebrea,
passat subra su mundu che idea
luminosa de gloria e de amore:
passat rasserenende ogni dolore
che un’unda de santa poesia.
E deo t’adoro, o virgine gentile,
chi mi faghes pius forte e pius bonu,
chi mi faghes amare su perdonu,
ch’illuminas de paghe ogni foghile.
Cando da ogni sardu campanile
s’annunzian sas festas pro te fattas,
si pesan tra sas domos e piattas
arcadas de triunfos e allegria.
E s’aradore cando ettat su ranu
in terra chi no est tantu fruttadora
pensat a tie, o bona imperadora
de su mundu gentile e cristianu.
Antioco Casula Montanaru