Modalità scura Modalità Luce

A moriscu

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

I.

Tue mi miras cun sos ojos bonos,

Intelligentes cane meu amadu;

Mai has cun sa limba faeddadu,

Però faghimus tantos chistiônos.

 

Mâi Moriscu meu amus brigadu;

E s’in affettuosos abbandonos

T’hap’asadu e promintu caros donos,

Tue no ti nde ses approfittadu

 

De tanta cunfidenzia e bundade;

Ma ses istadu sempere a s’approntu

De ti sacrificare pro su mere.

 

De custa tua bona calidade

Sos omines non faghen mai contu

Ca odian a chi faghet su dovere.

 

 

II.

Cantu sun chi m’istiman che a tie

Senza interessu e senza bramosia?

Tue non tenes macca fantasia

Chi ti mudet s’affettu donzi die.

 

Pro chi anded’a mie in simpatia

Cuntentu isfidas sole, aba e nie,

Felice sempre d’obbidire a mie

Prontu a cumbatter pro s’idea mia.

 

E si pro sorte mancas, su perdonu

Ischis pedire cun grazia rara,

Tott’umilesa e cun sinzeridade.

 

E deo, ca ti conosco ’asi onu,

Baso cussa piluda tua cara

A crepu de s’indorada umanidade.

Articolo precedente

A su ezzu fusile

Articolo successivo

A unu ezzu poeta

Annuncio