I.
Tue mi miras cun sos ojos bonos,
Intelligentes cane meu amadu;
Mai has cun sa limba faeddadu,
Però faghimus tantos chistiônos.
Mâi Moriscu meu amus brigadu;
E s’in affettuosos abbandonos
T’hap’asadu e promintu caros donos,
Tue no ti nde ses approfittadu
De tanta cunfidenzia e bundade;
Ma ses istadu sempere a s’approntu
De ti sacrificare pro su mere.
De custa tua bona calidade
Sos omines non faghen mai contu
Ca odian a chi faghet su dovere.
II.
Cantu sun chi m’istiman che a tie
Senza interessu e senza bramosia?
Tue non tenes macca fantasia
Chi ti mudet s’affettu donzi die.
Pro chi anded’a mie in simpatia
Cuntentu isfidas sole, aba e nie,
Felice sempre d’obbidire a mie
Prontu a cumbatter pro s’idea mia.
E si pro sorte mancas, su perdonu
Ischis pedire cun grazia rara,
Tott’umilesa e cun sinzeridade.
E deo, ca ti conosco ’asi onu,
Baso cussa piluda tua cara
A crepu de s’indorada umanidade.