Dies dulches, passados in sa pura
Badde de su poeticu Limbara,
Bos suspiro, bos bramo, e in sa cara
Su piantu mi falat de tristura.
Pius de cudda bella gioventura
Non miro sa gentile forma rara
Ma trazzo, annoiadu, vid’amara
In custa idda affogada in sa calura.
Non pius murmuros friscos de funtanas
Chi si gelan falende in su granitu,
Nè intendo pius de sas bagianas
Cuddu dulche faeddu isquisitu.
Ma m’insurdant sos cantos de sas ranas
E m’assaltat punghinde su muschitu.
Dae Tula, 1899