Modalità scura Modalità Luce

A Nuoro

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

A Bustianu Satta

 

Salude! o forte Nuoro altamente

In d’una die de magiu t’hapo nadu.

Addoba addoba su trenu, lestramente,

 

Simile a s’elefante infuriadu

Curriat subra sos lùghidos binarios.

E deo cuntemplaia affacciadu,

 

Cuddos buscos de Padru, solitarios,

Silenziosos. Idia addes profundas,

Gigantes de granitu, cale parios

 

Gherreris de su diluviu. Vagabundas,

Sas bitellas arestes, ispantadas

Si cuant in sas tuppas furibundas.

 

E sa oghe e su trenu, in sas foradas

Sonaiat che boghe e ziviltade

A sas edades barbaras passadas.

 

E nende a issas pariat: «Ischidade!

Ischidade a mirare su presente

E s’ingeniu de s’omine vantade!»

 

A pes de sas muntagnas finalmente,

Fra sos granitos tuos maestosos,

Mei ses cumpartu o Nuoro. Attraente

 

In sos costumenes tuos poderosos,

In sas zingaras tuas tentadoras

In sos brunos Iostos animosos.

 

Salude, Nuoro bellu, si t’indoras

In sos tramuntos velados d’armonia.

Benedittu in sas tuas auroras

 

Isplendidas de superba poesia

Chi mudan sas virdes puntas d’Ortobene.

Salude in sa tua d’ilighes bestia,

 

Chi falat in sas roccas lene lene,

Sempre frisca currente e Cologone,

Ue, cale in s’antiga d’Ipocrene

 

S’abaian sas musas, sa cantone

Passat de Bustianu, generosa

E forte d’amore sardu e passione.

 

Mentras ancora sonat poderosa

Che istorica trumba gherriera

Sa oghe de sa cuscenzia animosa

 

De Zolzi Asproni. Gloria sinzera

De te, male assortada isula mia.

Issu solu! che porta bandiera

 

Chi cando sa battaglia est accania

Mirat serenu e riet a sa morte,

In s’unda de sa politica istrurdia

 

Che nativu nuraghe istesit forte.

Tue liberu Nuoro piantu

Hasa pro isse meda, e no has sorte

 

D’accullire in su tou campusantu

Sos sacros ossos suos. Ma s’amentu

Tenes in coro eternu, e i su vantu,

 

Chi si pesat che santu monumentu

Cumbattinde sas alas de s’olvidu.

Dromi, Asproni mannu, dromi lentu

 

Sonnu de gloria. Mentras chi su gridu

De custas terras afflittas narat altu

Chi troppu ingiustamente hamus suffridu.

 

A nois non benefiziu hat ispaltu

Su tempus nou, sempre de s’antiga

Miseria supportamus cudd’assaltu,

 

Supportamus s’inutile fatiga.

Sos nuraghes nostros, tundos e nieddos

Chi miran biundos campos de ispiga,

 

Altas turres e buidos casteddos,

Umbra d’una potenzia passada,

Restan solos, d’Italia a sos chelveddos

 

Nende de custa terra abbandonada

Sos seculares dolores, sa tristesa,

S’amore e custa zente no amada.

 

Ma Sardos coraggiu! subra tant’offesa

Subra su mal’antigu, cale tronu

Chi de sos montes passat sa distesa,

 

Su cantu de nou amore e de perdonu

Si peset altu, forte e soberanu

E in dogni domo lasset unu donu.

 

Tando sos versos tuos Bustianu

Den falare ispuntaneos a s’ardore

De sas marinas nostras, su pianu

 

Saludende, sas baddes in fiore.

Tantu longu non siat cus’isetu

Pro te fasciadu d’odiu e dolore

 

Barbaraghinu popolu diletu!

Articolo precedente

Desulo Basilio Pintore

Articolo successivo

A Gennargentu

Annuncio