Modalità scura Modalità Luce

A sas mammas de Barbagia

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

O mammas chi accantu a sos nimigos filades

Pianghides, cosides, tessides e cantades

 

A bois su cantu meu, ardente isperanzosu

Che unu ragiu ’e sole potente e luminosu;

 

A bois pensamentosas mammas barbaricinas

De sos foghiles nostros guàrdias divinas

 

Tottu sa forza mia, su dulche caru mele

Bos do e s’anima mia; Ch’est troppu su fiele

 

S’affannu chi su coro o mammas bos’hat pienu

Preghende èbadas sèmpere un’ora de serenu

 

Pustis sa violenzia dura de su dolore

Crèschidas sezis gai cun d’unu iscuriore

 

Nieddu intro e s’anima; a oras isperende

De ider una die sa gioia avanzende

 

Subra sos saltos nostros pienos de profumu

De murdegu e d’aspridda. E bois in su fumu

 

De sas coghinas nieddas trazzadu azis sa rughe

De sas mal’assortadas senz’aria nen lughe.

 

E puru bois bonas, fideles, senz’asprore

Finzas cand’azis bidu in domo s’esattore

 

Intrare che unu cane famidu e inchiettu

Senz’aer pro bois, miseras, aizigu ’e rispettu

 

E in prenda azis dadu s’antigu aneddu ’e oro,

Chi fit pro bois caru pius d’unu tesoro;

 

E azis dadu sa este pronta pro dogni festa

No azis frastimadu nè azis fattu protesta

 

Azis solu pregadu in mesu a tantu anneu

Imbenugiadas tristas: Siet pr’amor’e Deu!

 

E cando sediazis tessinde, in sos bennalzos

Niados e bentosos, in sos rustigos telalzos

 

Antigos; e fit sa domo bostra iscura e sola

(Pariat su logu mortu e bia solu s’ispola,

 

Chi torraìat andende in tramas e in tela;

Mentras chi fit creschende su nie in sa carrela).

 

Pensaizis mischinas in s’omine luntanu

Narende forte in coro: Totoi ded’esser sanu?

 

Chissà, iscuru chissà, comente issu istat como

In sos saltos, si frittu faghet tantu intro e domo.

 

E lestras tessiazis addobbende sas cannas

De sos telalzos, nende penosas ninnas nannas.

 

E andaìat sonoru s’umile ostru cantu,

In sos chelos d’ennalzu, che boghe de piantu.

 

E cando sas maladias colpàn sos caros bòstoso

Cun sa morte in su coro e carrigas de vòtoso

 

E de fide andaizis isculzas e non sanas

A pregare, a pianghere in cheias luntanas.

 

L’ischit su frittu altare antigu ’e Santu Maru

E de Gonare s’altura, su dolu ostru amaru.

 

L’ischit s’altare sacru lontanu ’e su Remediu

Su ch’in s’animu ostru o mammas hat suzzediu.

 

E sempre gai in silenziu, sempre gai continu

Annos e longos annos cun su dolore in sinu

 

Sezis vividas bois poveras e iscravas,

De sos dolores nostros sas sentinellas bravas.

 

Ma deo cun su coro pienu de buntade

E frisca gioia benzo signu d’atera edade.

 

E subra sas domos bostras grido: Mammas, mammas!

E a sos coros chi mortos parent etto fiammas

 

De ardente vida noa, d’isperanzia, d’affettu.

Mirade bonas mammas! Vanu non fit s’ispettu

 

De sos bisos chi fattu azis in sos dolores.

Subra sos truncos siccos sun naschidos fiores,

 

Sas costas, chi parian de roccas duras pienas,

A su sole novellu si mùdana serenas

 

E in sas baddes iscuras isplendene sos lizos

E da onzi saltu enin sos bostros giovanos fizos

 

Non piùs ignorantes, pili untos, arestes,

Pro sas iras timidos, timidos pro sas bestes;

 

No armados de leppa e prontos a s’assaltu,

Ma bellos, ma istruidos, ma sullevende in altu

 

Sos coros e i sas mentes cun gioia infinida

Pro istodder sos santos budrones de sa vida.

 

E a bois chi tantu los azis curiados

Che bandera bos giughene in sos brazzos ferrados

 

Una brocca ’e gioia piena e pinturada

De lagrimas in giru. Sa gioia bramada,

 

Mammas, como leade dae sas fortes manos

De sos fizos chi torran dae logos lontanos.

 

Eo los miro e canto, rio, piango e prego;

Sa brocca ’e su dolore subra sas roccas sego

 

Comente signu ’e festa d’amore e d’allegria

Pro sa novella sorte tua Sardigna mia!

Articolo precedente

Dalla semiolitica all'arte: Vestito come risposta filosofica di vita

Articolo successivo

A Maria virgine

Annuncio