O mammas chi accantu a sos nimigos filades
Pianghides, cosides, tessides e cantades
A bois su cantu meu, ardente isperanzosu
Che unu ragiu ’e sole potente e luminosu;
A bois pensamentosas mammas barbaricinas
De sos foghiles nostros guàrdias divinas
Tottu sa forza mia, su dulche caru mele
Bos do e s’anima mia; Ch’est troppu su fiele
S’affannu chi su coro o mammas bos’hat pienu
Preghende èbadas sèmpere un’ora de serenu
Pustis sa violenzia dura de su dolore
Crèschidas sezis gai cun d’unu iscuriore
Nieddu intro e s’anima; a oras isperende
De ider una die sa gioia avanzende
Subra sos saltos nostros pienos de profumu
De murdegu e d’aspridda. E bois in su fumu
De sas coghinas nieddas trazzadu azis sa rughe
De sas mal’assortadas senz’aria nen lughe.
E puru bois bonas, fideles, senz’asprore
Finzas cand’azis bidu in domo s’esattore
Intrare che unu cane famidu e inchiettu
Senz’aer pro bois, miseras, aizigu ’e rispettu
E in prenda azis dadu s’antigu aneddu ’e oro,
Chi fit pro bois caru pius d’unu tesoro;
E azis dadu sa este pronta pro dogni festa
No azis frastimadu nè azis fattu protesta
Azis solu pregadu in mesu a tantu anneu
Imbenugiadas tristas: Siet pr’amor’e Deu!
E cando sediazis tessinde, in sos bennalzos
Niados e bentosos, in sos rustigos telalzos
Antigos; e fit sa domo bostra iscura e sola
(Pariat su logu mortu e bia solu s’ispola,
Chi torraìat andende in tramas e in tela;
Mentras chi fit creschende su nie in sa carrela).
Pensaizis mischinas in s’omine luntanu
Narende forte in coro: Totoi ded’esser sanu?
Chissà, iscuru chissà, comente issu istat como
In sos saltos, si frittu faghet tantu intro e domo.
E lestras tessiazis addobbende sas cannas
De sos telalzos, nende penosas ninnas nannas.
E andaìat sonoru s’umile ostru cantu,
In sos chelos d’ennalzu, che boghe de piantu.
E cando sas maladias colpàn sos caros bòstoso
Cun sa morte in su coro e carrigas de vòtoso
E de fide andaizis isculzas e non sanas
A pregare, a pianghere in cheias luntanas.
L’ischit su frittu altare antigu ’e Santu Maru
E de Gonare s’altura, su dolu ostru amaru.
L’ischit s’altare sacru lontanu ’e su Remediu
Su ch’in s’animu ostru o mammas hat suzzediu.
E sempre gai in silenziu, sempre gai continu
Annos e longos annos cun su dolore in sinu
Sezis vividas bois poveras e iscravas,
De sos dolores nostros sas sentinellas bravas.
Ma deo cun su coro pienu de buntade
E frisca gioia benzo signu d’atera edade.
E subra sas domos bostras grido: Mammas, mammas!
E a sos coros chi mortos parent etto fiammas
De ardente vida noa, d’isperanzia, d’affettu.
Mirade bonas mammas! Vanu non fit s’ispettu
De sos bisos chi fattu azis in sos dolores.
Subra sos truncos siccos sun naschidos fiores,
Sas costas, chi parian de roccas duras pienas,
A su sole novellu si mùdana serenas
E in sas baddes iscuras isplendene sos lizos
E da onzi saltu enin sos bostros giovanos fizos
Non piùs ignorantes, pili untos, arestes,
Pro sas iras timidos, timidos pro sas bestes;
No armados de leppa e prontos a s’assaltu,
Ma bellos, ma istruidos, ma sullevende in altu
Sos coros e i sas mentes cun gioia infinida
Pro istodder sos santos budrones de sa vida.
E a bois chi tantu los azis curiados
Che bandera bos giughene in sos brazzos ferrados
Una brocca ’e gioia piena e pinturada
De lagrimas in giru. Sa gioia bramada,
Mammas, como leade dae sas fortes manos
De sos fizos chi torran dae logos lontanos.
Eo los miro e canto, rio, piango e prego;
Sa brocca ’e su dolore subra sas roccas sego
Comente signu ’e festa d’amore e d’allegria
Pro sa novella sorte tua Sardigna mia!