Donosu non ses abrile
pro sa fama chi ti dana
ca su mazzone a sa tana
faghes torrare a s’astile;
s’istringhed’a su foghile
sa massagia a mala gana
ca sa tua tramontana
la timet donzi pastore
e iscutinat su fiore
de onz’alvure galana.
Donosu non ses abrile
pro sa fama chi ti dana.
Bisonza de narrer puru
chi dies bellas nde dasa;
si mudat sa cariasa
naschet s’elva in dogni muru;
però ses pagu seguru
però ses pagu fidele,
un’ora tuccaru e mele
un’ora ira e velenu.
Ses de cuntrastos pienu
che bella femmina vana.
Donosu non ses abrile
pro sa fama chi ti dana.
Cumparis a su manzanu
tottu sole e tottu cantos
de sos antigos incantos
risplendet donzi pianu:
lughet su monte lontanu
comente bella fortuna;
ma ecco chi tott’in d’una
che maccu tue t’oscuras
bettas nie a sas alturas
e grandine a sa piana.
Donosu non ses abrile
pro sa fama chi ti dana.
Cun sole improvvisamente
giaru torras e serenu.
Paret su sero pienu
d’antigos mutos d’amore.
U’est cudd’ira, s’ardore
terribil’e pagu s’ora?
Che amabile signora
riet s’aperta campagna,
risplendet dogni montagna
sutta sa luna lontana.
Donosu non ses abrile
pro sa fama chi ti dana.