A passu a passu e a iscala iscala
cun coraggiu hapo fattu su camminu,
ponzende sos benugios miserinu
cando fit s’alziada troppu mala.
Intesu mùilende m’hapo in s’ala
de sos pedes, profundu su trainu,
ma su coro d’atalzu fid’in sinu
e sa mia pesante rughe a pala.
Como seriu vivo in libertade,
poveru, ma cuntentu de sa vida,
chi casi sempr’in pena hapo passadu.
Sind’est andada sa mezzus edade,
sa gioventura non l’hapo godida,
ma omine a su mancu so istadu.