Conca a terra
Conca a terra, incrubaus casi ingionugaus
in devozioni, comenti issa meritat
po donnia donazioni chi si intregat.
Terra chi totu offerit e nudda negat
in su sustentamentu de donnia alimentu
chi nascit e chi crescit.
Terra chi ddi merescit
totucantu su chi ddi donaus
candu in fadiga e sudori ddi torraus
totu s’amori de s’umanidadi
cun sacrifiziu mannu e umilidadi
de fradis traballantis chi si stìmant
e donnia dìi ndi bìvint su miraculu comunu
de is arrèxinis chi affungant
sa vida in s’esistenzia de donniunu.
Terra beni comunu po donnia criadura,
terra di arena brunda o de craccheras, scura
po trigus e po loris. Terra po bestiaminis
messaius e pastoris, de mizzas e arrìus.
Terra de nannais mius, eredèus
chi su tempus tramandat donnia vida.
Terra de s’acua lìmpia, nida nida
che anima ‘nozenti pulida de pipia.
Terra martoriada, terra mia de bombas e velenus
mammai de donniunu chena de fillus allenus,
mammai chi stimaus e veneraus
conca a terra incrubaus comente in pregadoria.
Terra, terra mammai nosta. Terra mammai mia.
(pedracrobina)