A s’iscuru su coro intend’andare
cund’unu passu de carabineri
chi tenet presse a torrare a quarteri
ca est sa ritirada pro sonare.
A ue tuccas o coro? E da u’enis
cun custu andare tuo? So tant’annos
chi t’isculto, tra penas e affannos,
e cuddu passu solitu non lenis.
Prima ch’hapere su connoschimentu
e fia a sa titta semper attaccadu
che unu rologiu bene carrigadu
tue fisti in continu movimentu.
Omine mi so fattu; hapo godidu
cuddos impetos de sa gioventura
e tue coro cun cudd’andadura
potente m’hasa sempere sighidu.
A sas dulzuras de su prim’amore
cant’impetos e lampos coro meu!
In cussas dies s’universu intreu
lughiat de su meu risplendore.
Hapo iras e odios sustentu
e mi so fattu nieddu de luttos
tra piantos amaros e suncuttos
però su coro forte s’est mantentu
Che un’arrocca, in sas tristuras mias
cun battidos de rabbia e d’isfida;
e bella in su dolore fit sa vida
ca tue potente e prontu m’assistias.
E in mesu a sos giros da sa sorte
chi m’hat traitu a bortas e offesu
sempre, d’esser’apostu hapo cumpresu
ca possidia a tie coro forte.
Como chi so vicinu a settant’annos
e ogni pilu ’e testa hapo biancu
de gherrare e patire so istancu
e hapo mortu tottus sos ingannos.
Ma tue battis ancora cuddu passu
misteriosu. Nara e it’isperas?
Chi ti enzan noeddas primaeras
chi ti attan delizia e ispassu?
Nudda pius isperes. Su camminu
misteriosu sighi de sa vida,
chi tottu como ti enit in bessida,
finz’a cumprire su tou destinu.