Modalità scura Modalità Luce

A su coro

Antioco Casula: La grande poesia Sarda di Montanaru.

A s’iscuru su coro intend’andare

cund’unu passu de carabineri

chi tenet presse a torrare a quarteri

ca est sa ritirada pro sonare.

 

A ue tuccas o coro? E da u’enis

cun custu andare tuo? So tant’annos

chi t’isculto, tra penas e affannos,

e cuddu passu solitu non lenis.

 

Prima ch’hapere su connoschimentu

e fia a sa titta semper attaccadu

che unu rologiu bene carrigadu

tue fisti in continu movimentu.

 

Omine mi so fattu; hapo godidu

cuddos impetos de sa gioventura

e tue coro cun cudd’andadura

potente m’hasa sempere sighidu.

 

A sas dulzuras de su prim’amore

cant’impetos e lampos coro meu!

In cussas dies s’universu intreu

lughiat de su meu risplendore.

 

Hapo iras e odios sustentu

e mi so fattu nieddu de luttos

tra piantos amaros e suncuttos

però su coro forte s’est mantentu

 

Che un’arrocca, in sas tristuras mias

cun battidos de rabbia e d’isfida;

e bella in su dolore fit sa vida

ca tue potente e prontu m’assistias.

 

E in mesu a sos giros da sa sorte

chi m’hat traitu a bortas e offesu

sempre, d’esser’apostu hapo cumpresu

ca possidia a tie coro forte.

 

Como chi so vicinu a settant’annos

e ogni pilu ’e testa hapo biancu

de gherrare e patire so istancu

e hapo mortu tottus sos ingannos.

 

Ma tue battis ancora cuddu passu

misteriosu. Nara e it’isperas?

Chi ti enzan noeddas primaeras

chi ti attan delizia e ispassu?

 

Nudda pius isperes. Su camminu

misteriosu sighi de sa vida,

chi tottu como ti enit in bessida,

finz’a cumprire su tou destinu.

Articolo precedente

A primavera

Articolo successivo

A babbu meu

Annuncio